Հովհաննես Թումանյանի հոդված

Հեղինակը բարկացած է, քանի որ փորձել են վաճառել ուղղագությունն ու գրականությունը: «Մանթաշովն էլ կամ հենց իրենց նոր Նախիջևանի հարուստներից մեկն ու մյուսն էլ կարող էին անել, իսկ մենք ոչ թե 600ռ այլ 6000ռ կտաինք նրան,ով ոչ միայն հին ուղղագրությունով գրի այլև հին լեզվով՝ գրաբարով: Նրա համար կարևոր չէ գրաբար կլինի,թե աշխարհաբար, նրա համար լեզուն կարևոր է հենց ինքնին, իսկ եթե մարդ ինչ-որ բան սիրում է, պետք է հաշվի չառնի՝ ինչպիսին է այն

Աշուն

Աշունը ոսկով պատված, կարծես դեղին աշխարհ լինի: Հիշեցնում է տխուր հիշողություններ: Աշունը ցուրց, բայց և գեղեցիկ, մեղմ է ու անուշ: Տերևներն են կարծես աշնան խորհրդանիշ,որոնք լինում ոսկի, երազ ու հուշ: Աշունն այնքան քնքշություն ու մեղմություն է արթնացնում մարդկանց սրտում ու հոգում: Իսկ ինձ համար աշունը շունչ է տխրության ու հիշողության: Մռայլի հետ մեկտեղ սիրուն է ու սիրվող:

Մեծարենց «Գիշերն անուշ է, գիշերն հեշտագին»

Բանաստեղծություն, որը նկարագրված է շատ գեղեցիկ ձևով: Ինչո՞ւ գեղեցիկ, այս հարցին պատասխանեմ ամբողջ շարադրությանս ընթացքում: Գիշեր,լույս, լուսեղեն, ճանապարհ, հով ծով և այսպես շարունակ: Էլ ինչ է պետք գեղեցիկ զգացոունենալու համար: Բովանդակությամբ իմաստալի: Բովանդակության մեջ մտնում է սեր, սիրո գրեթե բոլոր հատկանիշները, կարելի է ասել ավելի քան սերը:

Մեծարենցի ստեղծագործությունը, ինչպես երկինք

Մեծարենցի ստեղծագործությունները շատ գեղեցիկ պատկերններ ունեն: Հենց սկզբից՝ առաջին անգամ, Մեծարենցի ստեղծագործություններն այնպես ոգեշնչված եմ կարդում, կարծես արդեն բազում անգամ կարդացել եմ, գիտեմ իմաստը ու գիտեմ՝ որ երկտողից հետո ինչպիսի տողեր են գալու:

Մեծարենց «Երազի օրեր»

Այս բանաստեղծությանը կտամ կարմիր գույն, բայց ոչ թե միայն այն բանի համար, որ հեղինակը շեշտում է կարմիր գույնը ծաղկի, այլ ընտրել եմ ընդհանուր ստեղծագործության համար: Ստեղծագործության մեջ գտա սպիտակ երանգներով կարմիր գույնը: Կրկին անգամ կարդալիս երկնագույն գույն նկատեցի: Մեծարենցի երազները կապույտ ներկվեցին իմ ընթերցելու ժամանակ:

Նկար, որն ընտրել եմ Չարենցի «Ես իմ անուշ Հայաստանի» ստեղծագործությանամար

Չգիտեմ ինչու, բազմաթիվ նկարներն ուշադիր նայելուց հետո, երբ աչքս ընկավ Սերգեյ Սարումյանի այս նկարի վրա, սկսեցի ուշադիր նայել և կարծես գտա այն ամենը, ինչ պետք էր ինձ: Անկեղծ ասած չէի լսել նրա մասին, նախ և առաջ ինձ գրավեց նրա խորագիրը՝ «Իմ հայրենի բնությունն ու պայծառ արևը ինձ նկարիչ դարձրին»:

Եղիշե Չարենց «Ես իմ անուշ Հայաստանի»

Ես իմ անուշ Հայաստանի

Ես իմ անուշ Հայաստանի արևահամ բարն եմ սիրում,
Մեր հին սազի ողբանվագ, լացակումած լարն եմ սիրում,
Արնանման ծաղիկների ու վարդերի բույրը վառման,
Ու նաիրյան աղջիկների հեզաճկուն պա՛րն եմ սիրում։

Սիրում եմ մեր երկինքը մուգ, ջրերը ջինջ, լիճը լուսե,
Արևն ամռան ու ձմեռվա վիշապաձայն բուքը վսեմ,
Մթում կորած խրճիթների անհյուրընկալ պատերը սև,
Ու հնամյա քաղաքների հազարամյա քա՛րն եմ սիրում։